കഥ

    ആലിന്റെ വിത്ത്
ആർത്തലച്ചു വരുന്ന കാറ്റും മഴയും. കടപുഴകി വീഴുകാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആ  വൻ മരം. ആ മരം അവിടെ നിന്ന് വീഴരുത് എന്ന് ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആശിച്ചു.
പണ്ടെന്റെ ഉപ്പ എന്നെയും തോളിലേറ്റി വന്നപ്പോൾ ഒരു ആലിൻ തൈ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.ആലിന്റെ തൈ ആയതുകൊണ്ട് ആയിരിക്കാം കുടുംബക്കാര് അത് നടുന്നതിനോട് യോജിച്ചില്ല.എന്നാലും ഉപ്പയുടെ  ദൃഢ നിശ്ചയംകൊണ്ട് അത് നടുക തന്നെ ചെയ്തു  അത് വളർന്നു പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഉണ്ടായ പുകിലുകൾ  എന്തെല്ലാം ക്ഷേത്രം,ഉത്സവം
അങ്ങനെ പലതും
   സ്ഥലം വീതം വയ്ക്കുമ്പോൾ വല്യുപ്പ പറഞ്ഞു .  " അവനായിട്ട്    ഉണ്ടാക്കിയ ഗുലുമാൽ അവന് തന്നെ നിൽക്കട്ടെ."അങ്ങനെ ആലുള്ള പറമ്പ് ഉപ്പ യുടെതായി.
  അത് ഉപ്പായെ വല്ലാതെ വിഷമത്തിലാക്കി.
   ആദ്യം ആലിന്റെ കൊമ്പിൽ ഒരു ചുവന്ന പട്ടാണ് കണ്ടത്. പിന്നീട് ഒരുമാല.. ആലിൽ ദേവത ഉണ്ടെന്നുംപറഞ്ഞുആലിനെ തൊഴുതും വണ ങ്ങിയും ചില ആളുകൾ ചുറ്റും കൂടി.എന്നാൽ  പച്ചപ്പട്ടുമായി ഒരു കൂട്ടർ വന്നു.ആദ്യം വന്നവർ ക്ഷേത്രം പണിയണമെന്നും, പിന്നീ ടുള്ളവർ പള്ളി പണിയണമെന്നും  വാദിച്ചു.
രണ്ട് കൂട്ടരും ആലുള്ള പറമ്പ് വിലക്ക് വാങ്ങാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. എന്നാൽ ഉ പ്പ അത് വിൽക്കുവാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല..
ഉപ്പ  അവിടെ വീട് വെച്ചു താമസിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ പള്ളീലെ ഖാളി പറഞ്ഞു "അബടെ 'പെര പണിഞ്ഞാൽ അനക്ക് നാശം പറ്റുന്നാ ഇമ്മളെ തങ്ങള് പറഞ്ഞത് "
ഒടുവിൽ ഉപ്പ അവിടെ ഒരു ചെറിയ കെട്ടിടം പണിതു.. പക്ഷെ  ഇരു ചേരി കളും  തമ്മിൽ ആലിന്റെ പേരിൽ കലഹം തുടർന്നു. അങ്ങനെ ആൽ മുറിക്കാൻ ഉ പ്പ ഏർപ്പാട് ചെയ്തു.
"എന്റെ കുട്ടീനേം,ആ ആലും
തൈയും ഞാനിങ്ങക്ക് പോറ്റാൻ തന്നതല്ലായിനോ? എന്നിട്ടിപ്പം "
ആരാണ്.. ഉമ്മ പറയുന്നത് പോലെ,

ഉപ്പ പെട്ടെന്ന് മരം മുറിക്കാൻ വന്ന ആളോട് അത് മുറിക്കണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു.. ആൽമരത്തിന്റെ
ഇലകൾ ആനന്ദ നൃത്തം ചെയ്യുന്നപോലെ കാറ്റിലാടി.

അന്ന് രാത്രി ആർത്തലച്ചു വന്ന പ്രളയത്തിൽ
പ്രകൃതി  ഗ്രാമത്തെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാറ്റും മഴയും പാഞ്ഞുപോയതോടെ, വീടുകളും നിലങ്ങളും എല്ലാം വെള്ളത്തിനടിയിലായി.
കുത്തിയൊഴുകുന്ന വെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ ഗതിയില്ലാതെ സകലജീവികളും അലമുറയിട്ടു.. ഓരോ മരങ്ങളും ചെടികളും വേരറ്റ് നിലം പൊത്താൻ തുടങ്ങി.
   ഈ ആലിൻ
ചുവട്ടിൽആ ചെറിയ കെട്ടിടത്തിൽ
നിന്നാണ് ഗ്രാമക്കാർക്ക് ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷയുടെ തിരിയുണർന്നത്.
    അത് വരെ ആ മരത്തിന്റെ പേരിൽ പരസ്പരം കലഹിച്ചവർ ഒരേ ഭയത്തോടെ. ഒരേ മനസോടെ ഒത്തുകൂടി.
ആ ആലിൻ തണലിൽ നിന്ന് എല്ലാവർക്കും ശരണം നൽകുകയും ഗ്രാമത്തിന്റെ ആവലാതിയിലൂടെയുള്ള നിഴൽ ആയിരിക്കുകയുമായിരുന്നു. വെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ ഉമ്മയുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അലയടിച്ചു: "ഇതിനു കരുത്തുണ്ട്." ആ കാലാവസ്ഥയിൽ ആ വിത്തിന്റെ മഹത്തായ ഉല്പത്തി ആരും പ്രവചിച്ചിരുന്നില്ല.

അന്ന് പ്രളയത്തിൽ അകപ്പെട്ട ഗ്രാമക്കാർ ആലിൻ ചുവട്ടിൽ ഒത്തുചേർന്നത് പ്രകൃതിയുടെ അകമാനവും മനുഷ്യരുടെ ഏകാത്മകതയുമായ സമന്വയമായിരുന്നു. ആലിന്റെ കൊമ്പുകൾ തണലായി പരന്നപ്പോൾ അത് ഒരു മരം മാത്രമല്ല, ഒരു ദൈവിക പ്രതീകമായിത്തീർന്നു.

പ്രളയം അവസാനിച്ചതോടെ വല്യപ്പയും ഉപ്പയും എല്ലാ പരിഭവങ്ങളും മറന്ന്ഒന്നായി ആലിന്റെ തണലിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ പുതിയൊരുഉണർവ് എല്ലാവരിലും പ്രതിഫലിച്ചു.ഒരു ആൽമരം ഉണരുമ്പോൾ, അതിന്റെ വേരുകളിൽ ബന്ധങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ഉറച്ചുപിടിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, അന്ന് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കഥ മാത്രം ആലിന്റെ ചുവട്ടിൽ എക്കാലത്തേക്കുള്ളൊരു ഓർമ്മയായി അവശേഷിച്ചു.

വെള്ളം വീശിയടിച്ചെത്തുമ്പോൾ, ഉമ്മ എന്നെ ചുറ്റുപാടും നോക്കാതെ വലിച്ചിഴച്ച് ആലിന്റെ അടിയിൽ എത്തിച്ചു. ഞാൻ അന്നുവരെ അറിയാത്തൊരു കരകൗശലത്തോടെ ഉമ്മ, ആലിന്റെ വിത്ത് എന്റെഉള്ളം കൈയിൽ കടത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്ന ഭയം, കരുണ, സമാധാനം... എല്ലാം അന്യമായിരുന്നു, അതിന്റെ അർത്ഥം എനിക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായിരു ന്നില്ല.

“ഇതിനു കരുത്തുണ്ട്,” അവൾ മന്ദമായി പറഞ്ഞു. “നീ ഇതിനെ സൂക്ഷിക്കുക. ഇത്  ബാപ്പയ്ക്ക് നൽകണം.”

വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പെ, വെള്ളത്തിന്റെ കൈകൾ അവളെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. ഞാൻ അഴുക്കുവെള്ളത്തിനടിയിൽ പതിക്കുന്ന കാഴ്ച മാത്രം കണ്ടു. ഉമ്മയ്ക്ക്പിന്നീട് ഒരു അവസരവും ഉണ്ടായില്ല; പ്രളയത്തിന്റെയടിയിലേക്ക് അവൾ മുങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ വിത്തും ഉപ്പ എന്നെയും കരയ്കടുപ്പിച്ചത്.

അന്ന്, ആ ആലിന്റെ തണലിൽ വെറും കുട്ടിയായിരുന്ന ഞാൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ വിത്ത് എന്റെ മടിയിൽ പൊരുതിവീണിരുന്നു. പ്രളയം ശമിച്ചപ്പോൾ, ആലിന്റെ വിത്തിന് സംരക്ഷകനായ ഞാൻ ഒരുപരമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ഇന്നും ആലിന്റെ തണലിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ബാപ്പക്കും ഉമ്മയ്ക്കും അവർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്കുമിടയിൽ അവിശ്വസനീയമായൊരു കഥ നിലനിൽക്കുന്നു. ആ വിത്ത് ഇന്ന് വലിയൊരു മരമായാണ്.എന്റെ ചുറ്റിലും വീശുന്നത്,
പ്രളയത്തിൽ ഒലിച്ചുപോയ അമ്മയുടെ ഓർമകളിൽ ഞാനും എന്റെ ജീവിതവും പുനർനിർമിക്കുന്നു.